و من كلام له ع و قد شاوره عمر بن الخطاب في الخروج إلى غزو الروم

متن ترجمه آیتی ترجمه شهیدی ترجمه معادیخواه تفسیر منهاج البرائه خویی تفسیر ابن ابی الحدید تفسیر ابن میثم

[ 153 ] 134 پاسخى است از آن حضرت به عمر ، زمانى كه براى شركت در جبهه‏ى نبرد با روميان مورد رايزنى قرار گرفت ( 232 ) حقيقت اين است كه خداوند شكوه بخشيدن قلمرو اهل اين كيش و پوشاندن نقاط ضعفشان را ضمانت كرده است . آن كه ديروز از اينان دفاع كرد و به پيروزيشان رساند در حالى كه خود چنان نيرويى نبودند كه توان دفاع و كسب پيروزيشان باشد خداى هميشه زنده و بى‏مرگ است . بارى اگر تو ، به تن خويش ، به سوى دشمن روان شوى و در رويارويى با آنان در هم بشكنى ، مسلمانان را در دورترين نقاط مرزى حمايت‏گر نباشى ، و پس از خود آنان را بى‏مرجع واگذارى . پس بايد مردى رزم‏آور برانگيزى ، و خيرانديشان سرد و گرم چشيده‏اى همراهش سازى و به سوى آنان گسيل دارى ، كه اگر خداوند پيروزشان كرد ، همان پيش آمده است كه دوست مى‏دارى ، و اگر به گونه‏اى ديگر ، تو پناه و تكيه‏گاه مسلمانان باشى .