و من كلام له ع في النهي عن غيبة الناس

متن ترجمه آیتی ترجمه شهیدی ترجمه معادیخواه تفسیر منهاج البرائه خویی تفسیر ابن ابی الحدید تفسیر ابن میثم

( 241 ) 140 گفتارى است از آن حضرت در نهى غيبت و بدگويى از مردم در غياب آنان از اهل عصمت و بر آمدگان و باليدگان در محيط سالم كم‏تر انتظارى كه مى‏توان داشت رعايت گناهكاران و ترحم به گناه آلودگان است ، كه دورى از برخورد نادرست با اين گونه كسان ، سپاس نعمتهايى است كه نصيب برده‏اند . پس چه گونه آن بدگو ، زشتى برادر خويش مى‏كاود و گرفتار در بند را آماج سرزنشهاى نيشدار مى‏سازد ؟ آيا اين عيب جوينده ، پرده پوشى خداوند را نسبت به گناهان خويش كه بسا بزرگ‏تر از گناهى است كه دست‏آويز بدگويى ديگرى ساخته است به ياد نمى‏آورد ؟ اصولا چرا و با چه توجيهى برادر خويش را به گناهى نكوهش مى‏كند كه خود همانندش را مرتكب شده باشد ؟ گيرم نه عين اين گناه ، اما بى‏شك گناهى ، چه بسا بزرگ‏تر از اين را ، پيشينه‏ى دست يازيدن دارد . [ 158 ] به خدا سوگند كه اگر از او هرگز گناه كبيره‏اى سر نزده باشد و قلمرو گناهش تنها به گناهان صغيره محدود شود ، همين گستاخى در افشاى گناه مردم ، خود بزرگترين گناه باشد . اى بنده‏ى خدا ، هرگز با تكيه بر گناهان كسى ، در عيب‏جويى شتاب مكن ، كه بسا آن گناه آمرزيده شود . از ديگر سو ، هرگز بر نفس خويش ، از كوچكترين گناه ، احساس امنيت مكن ، چه بسا كه موجب كيفرت گردد . پس ، هر يك از شما كه در ديگرى عيبى بيابد با توجه به عيبى كه در خود مى‏شناسد از افشاى آن خوددارى كند ، و زمان فراغتش را به شكرگزارى خدايى بگذراند كه از آنچه ديگرى بدان دچار است ، عافيتش ارزانى دارد .