و من خطبة له ع يذكر فيها فضائل أهل البيت

متن ترجمه آیتی ترجمه شهیدی ترجمه معادیخواه تفسیر منهاج البرائه خویی تفسیر ابن ابی الحدید تفسیر ابن میثم

154 و از خطبه‏هاى آن حضرت است و دل مرد خردمند را ديده‏اى است كه بدان پايان كار خويش نگرد ، و به ژرفى و بلندى آن راه برد . دعوت كننده‏اى 1 خواند ، و اميرى حكومت راند 2 . پس دعوت كننده را پاسخ دهيد و فرمانروا را فرمان بريد به درياهاى فتنه درشدند ، و بدعتها را گرفتند ، و سنّتها را وانهادند . مؤمنان به گوشه‏اى رفتند ، و گمراهان دروغزن به زبان آمدند و سخن گفتند . ما خاصگان 3 ، و ياران ، و گنجوران نبوّت ، و درهاى رسالتيم . در خانه‏ها جز از درهاى آن نتوان در شد ، و آن كه جز از در ، به خانه در آمد به دزدى سمر 4 شد . از اين خطبه است مصداق آيتهاى بلند معنى قرآن‏اند 5 ، و گنجينه‏هاى خداى رحمانند . اگر سخن گويند جز راست نگويند ، و اگر خاموش مانند بر آنان پيشى نجويند . پس پيشواى قوم بايد با مردم خود به راستى سخن گويد ، و راه خرد پويد ، و از فرزندان آخرت بود ، كه از آنجا آمده است و هم بدانجا رود 6 . آن كه به چشم دل نگرد ، و با ديده درون كار كند آغاز كارش آن است كه بداند آنچه كند به سود اوست يا بر او زيان است ، اگر به سود اوست پى آن رود ، و اگر به زيان اوست باز ايستد . چه ، آن كه نادانسته كارى كند ، مانند كسى است كه به بيراهه رود . هر چه در آن راه پيش راند ، از مقصود خود دورتر ماند ، و آن كه [ 153 ] از روى دانش كننده كار است ، همچون رونده در راه آشكار است . پس نگرنده بايد بپايد 7 كه پيش مى‏رود يا پس مى‏آيد . و بدان كه هر ظاهرى را باطنى است كه بر مثال آن است ، آنچه ظاهرش پاكيزه بود باطن آن نيز آنچنان است ، و آنچه ظاهرش پليد است ، باطن آن نيز پليد است ، و رسول صادق ( ص ) فرموده است : « خداوند بنده را دوست دارد ، و كرده او را ناخوش مى‏دارد 8 ، و كارى را خوش دارد و كننده آن را ناخوش مى‏دارد 9 ، » و بدان هر كرده‏اى چون ميوه‏اى است كه از گياهى رسته است ، و هيچ گياه را از آب بى‏نيازى نيست ، و آبها گونه گون بود . آنچه آبيارى‏اش نيكو ، درختش نيكو و ميوه‏اش شيرين است ، و آنچه آبيارى‏اش پليد ، درختش پليد و ميوه‏اش تلخ است .