و من خطبة له ع يذكر فيها فضائل أهل البيت

متن ترجمه آیتی ترجمه شهیدی ترجمه معادیخواه تفسیر منهاج البرائه خویی تفسیر ابن ابی الحدید تفسیر ابن میثم

( 267 ) [ 174 ] 153 گفتارى ديگر انديشه‏مند با چشم دل است كه پايان كار خويش را مى‏بيند ، و فراز و نشيبش را باز مى‏شناسد ، ديروز دعوت‏گرى دعوت كرد و اينك نگهبانى پاسدار آن دعوت است . پاسخگوى آن دعوت باشيد و پيرو اين پاسدار . واقعيت اين است كه مردم اين روزگار در امواج فتنه‏ها غوطه‏ور شدند ، و بدعت‏ها را بر سنت‏ها برگزيدند . مومنان به ناگزير گوشه گرفتند و خاموش گشتند ، و گمراهانى ، كه بعثت را دروغ مى‏انگاشتند زبان گشودند . در حالى كه ياران راستين پيامبر ، و تنپوش زيرين او ، و نيز خزانه‏داران علوم و معارف وحى و درهاى ورود به آنها ماييم ، و جز از در ، به خانه‏ها ، نبايد اندر شد ، هر كه جز از در به خانه‏اى درآيد ، به حق دزدش نامند . ( 268 ) بخشى از همان گفتار آيات كريمه‏ى قرآن ، همه در شان اهل بيت است . آنان گنجينه‏هاى آن ذات مهر گستراند . چون لب به سخن بگشايند راست گويند و اگر لب فرو بندند ، كسى از آنان پيشى نگيرد . بر پيشوا است كه با پيروانش راستى پيشه كند و خردش را همواره به كار گيرد . و بايد كه از فرزندان آخرت باشد چرا كه از آن جا آمده است و سرانجام بدانجا باز گردد . پس آن كه با چشم دل مى‏بيند ، و كوشش او بر اساس بينش باشد ، سرآغاز كارش دانستن اين نكته است كه كارى كه انجام آن را آماده مى‏شود ، به سود او است ، يا به زيانش ؟ اگر به سود او است ، پيش مى‏رود و اگر به زيانش ، در همان آغاز باز مى‏ايستد . زيرا كوشش بى‏دانش ، حركت در بيراهه را ماننده باشد كه رهروش هر چه پيشتر رود از هدف و مقصود خويش دورتر افتد . اما كسى كه با آگاهى عمل مى‏كند ، به مانند كسى است كه بر راه روشنى گام مى‏نهد و پيش مى‏رود . اينك هر بينا بنگرد كه پيشرو يا واپس گرا باشد ؟ ( 269 ) آگاهى بر اين نكته لازم است كه هر ظاهرى را باطنى همسان است ، پس هر آن كه چهره‏اى پاك دارد ، درونش نيز بى‏آلايش است و هر آن كه ظاهرى آلوده دارد ، [ 175 ] باطنش نيز ناپاك است . اين سخن رسول راستگو است كه درود خدا بر او و بر خاندانش باد كه فرمود : « بى‏گمان خداوند بنده‏اى را دوست مى‏دارد ، اما عملش را دشمن مى‏شمارد ، و چه بسا ، عملى را دوست مى‏دارد ، و كننده‏اش را دشمن مى‏شناسد » . آرى بايد بدانى كه هر عملى را رويشى است و هيچ روينده‏اى از آب بى‏نياز نيست ، اما اين آبهايند كه گونه‏گون‏اند . هر نهالى كه پاك نشانده شود و ريشه در آب پاك داشته باشد ، پاك مى‏بالد و درختى شيرين بار مى‏شود ، و نهالى كه به ناپاكى غرس شود و در آب ناپاك ريشه بدواند ، درختى ناپاك مى‏شود و ثمرى تلخ به بار مى‏آورد .