و من خطبة له ع في عجيب صنعة الكون

متن ترجمه آیتی ترجمه شهیدی ترجمه معادیخواه تفسیر منهاج البرائه خویی تفسیر ابن ابی الحدید تفسیر ابن میثم

( 361 ) 202 گفتارى است از آن حضرت اين نمونه‏اى از اقتدار جبروت و نوآورى لطيف سازندگى خداوند است كه از آب انباشته و پر تلاطم دريا ، پديده‏اى خشك و جامد پديد آورد و سپس از آن لايه‏ها آفريد و در پى دورانى بستگى ، هفت آسمان از آن بگشود . پس اين مجموعه با فرمانش انسجام يافت و در مرز خود ايستاد . در اين ميان كره‏ى خاكى ما را بر پشت اقيانوسهايى بى‏كران و سبزفام كه مسخر اوى‏اند اقيانوسهايى كه در برابر فرمانش زبون‏اند و شكوه خداونديش را باور دارند و جاريشان از خشيت حق ايستا است گسترش داد . همراه با سرشتن صخره‏هاى بزرگ ، تپه‏هاى بلند و قله‏هاى سر به فلك كشيده ، استواريشان بخشيد و بر جاى ميخكوبشان كرد . آنك قله‏ها را در جو فرا برد و ريشه‏هاشان را در آب فرو كشيد ، بدين [ 241 ] سان خداوند كوهها را با بلنداشان از دشتها متمايز ساخت و پايه‏هاشان را چونان ريشه‏ى درختان در زمينهاى پيرامون رستن گاهشان نفوذ داد ، كوهها را با قله‏هايى بس بلند و سلسله‏هايى پيوسته و دامنه‏دار ، تكيه‏گاه زمين ساخت و چونان ميخ بر آن بكوفت . چنين است كه زمين ، به رغم حركت ، براى زمينيان لرزشى ندارد ، بار خود را نمى‏بلعد و در مواضع خود همچنان پايدار باشد . برتر و برتر باد ساحت آن خداوندى كه زمين را از پس آن همه موجها ثباتى بخشيد و از پى رطوبتى فراگيرش بخشكانيد ، پس از آن براى خلق خويش گهواره‏اى فراخور تدارك ديد و چونان بسترى بر اقيانوس پرتلاطم و هم راكد ، ايستا و بى جريانش بگسترانيد ، در حالى كه تند بادها آرامش نمى‏گذاشتند و ابرهاى پربارانش سخت زير و رو و اين سو و آن سو مى‏كردند و راستى را كه « اين حقايق بلند اهل خشيت را مايه‏ى بينش است » . ( قرآن كريم ، سوره‏ى 79 ، آيه‏ى 26 )