و من كلام له ع بعد أن أقدم أحدهم عل الكلام فحصر و هو في فضل أهل البيت و وصف فساد الزمان

متن ترجمه آیتی ترجمه شهیدی ترجمه معادیخواه تفسیر منهاج البرائه خویی تفسیر ابن ابی الحدید تفسیر ابن میثم

( 390 ) 224 گفتارى ديگر به هوش باشيد كه زبان پاره‏ى حساسى از وجود انسان است كه اگر فرو بسته شود ، از سخن كارى بر نيايد ، و اگر گشوده شود ، سخنورى مهلتش ندهد . اين ماييم كه قلمرو سخن را فرمانروايانيم كه نهالهايش در ما ريشه دوانيده ، شاخه‏هاى پربارش گرداگردمان فرو ريخته است . [ 263 ] و شما كه رحمت خدايتان ارزانى باد اين نكته را بدانيد كه اينك در زمانه و محيطى هستيد كه گوينده‏ى حق در آن اندك باشد و زبان در صداقت به كندى مى‏گرايد و حق پايان را هيچ ارجى نباشد . مردم اين دوران بر گناه معتكف ، و در سازشكارى همداستان‏اند ، جوانانشان بدخو و پيرانشان جنايتكاراند ، عالمانشان دو رو و سخنورانشان مجيز گوى‏اند ، نه كوچك‏ترها حرمت بزرگانشان را نگاه مى‏دارند و نه توانگران به دستگيرى از تهى دستان مى‏شتابند .