متن ترجمه آیتی ترجمه شهیدی ترجمه معادیخواه تفسیر منهاج البرائه خویی تفسیر ابن ابی الحدید تفسیر ابن میثم

438 امام ( ع ) فرمود : اَلْعَيْنُ وِكَاءُ اَلسَّهِ « چشم ، بند نشستنگاه است » . [ 783 ] سيد رضى مى‏گويد : اين سخن از استعاره‏هاى عجيب است گويا مقعد را به مشكى تشبيه كرده است و چشم را به بند مشك ، چون بند باز شود ، مشك به حال خود نمى‏ماند و مشهور آن است كه اين سخن از پيامبر ( ص ) است ، ولى گروهى از امير المؤمنين روايت كرده‏اند . مبرّد اين سخن را در كتاب المقتضب در باب : « اللفظ بالحروف » بيان كرده است ، و ما در كتاب خود به نام : « مجازات الآثار النّبويه » درباره اين استعاره گفتگو كرده‏ايم . امام ( ع ) كلمه وكاء را كه به معنى بند مشك است استعاره براى چشم آورده است به خاطر آن كه انسان در وقت بيدارى خويشتندارى مى‏كند كه مبادا بادى و چيزى از او بيرون آيد كما اين كه بند مشك ، آنچه را كه بسته‏اند نگاه مى‏دارد ، و از اين رو تشبيه نشيمنگاه به ظرفى همچون مشك است . و دنباله حديث از پيامبر خدا ( ص ) است : هر گاه چشمها به خواب روند بند رها شود