دکتر بابک شادگان در کشتی کسی است که هرچند از او کمتر شنیده و گفته شده، اما آن سوی آب‌ها کارهای بزرگی در زمینه پزشکی- ورزشی انجام می‌دهد. محقق دانشگاه بریتیش کلمبیای کانادا و عضو کمیته پزشکی فیلا که با توجه به تجارب و تلاش‌های ارزنده‌اش در سال‌های اخیر اعتبار و جایگاه خاصی در این کمیته پیدا کرده است. با دکتر شادگان که زمانی به عنوان نماینده ایران عضو کمیته پزشکی فیلا بود و با بدسلیقگی مدیران گذشته اکنون عبارت کانادا مقابل نام او در کمیته به چشم می‌خورد، درباره آخرین دستاوردهای علمی و پروژه‌های تحقیقاتی‌اش به گفت و گو نشستیم.

 

* حضور رسول خادم در راس ریاست فدراسیون کشتی اتفاقی بود که جامعه کشتی مدت‌ها انتظارش را می‌کشید. علمی شدن که به عقیده کارشناسان از مهم‌ترین مسائل در کشتی است، تا چه اندازه با کادر جدید مدیریتی فدراسیون کشتی شدنی است؟

 

 

در سفر اخیر رسول خادم را در سمپوزیوم بین‌المللی علم کشتی دیدم و پس از آن هم در جام جهانی کشتی فرنگی با هم دیدار و گفت‌وگویی داشتیم. وقتی شرایط را بررسی می‌کنید، متوجه می‌شوید که نسبت به گذشته وضعیت بسیار بهتری وجود دارد. حضور رسول خادم روی صندلی ریاست فدراسیون و تغییراتی که در کادر مدیریتی فدراسیون کشتی ایجاد شده برای آینده کشتی قطعا مفید خواهد بود. البته یک موضوع نگران کننده هم وجود دارد. باید توجه داشت که کادر مدیریتی فدراسیون کشتی در حال حاضر در بهترین شکل خود قرار دارد و دیگر امکان ندارد افرادی کشتی‌شناس‌تر سکان فدراسیون را در دست گیرند. با این شرایط این نگرانی وجود دارد که اگر این کادر نتواند به نتیجه برسد، دیگر جمع کردن کشتی کار غیر ممکنی است. از سوی دیگر خطری که به نظر من وجود دارد مسائل بیرونی نیست بلکه عواملی در درون جامعه کشتی است که می‌تواند مشکل‌ساز شود. به همین دلیل معتقدم اگر تمام ظرفیت‌های موجود در فدراسیون کشتی در قالب یک تشکیلات سازمان یافته و به صورت یک تیم واحد فعالیت کند و در صورت بروز مشکل احتمالی مسائل را درون‌سازمانی حل کنند، عملکرد آن‌ها نتیجه‌بخش خواهد بود.

 

* رییس فدراسیون جهانی کشتی در سفر اخیرش به تهران صحبت‌های جالبی مطرح کرد. لالوویچ در واکنش به انتقادهایی که نسبت به عدم حضور نماینده از ایران در کمیته‌های مختلف فیفا مطرح شد، غیر مستقیم خود ایرانی‌ها را مقصر دانست و گفت کسی که می‌خواهد نماینده چند کشور در یک کمیته جهانی باشد، باید اول مقبولیت کشور خودش را داشته باشد. این به این معنی نیست که در جامعه کشتی ایران اتحاد وجود ندارد؟

 

بحث داشتن نماینده در کمیته‌های مختلف و گرفتن کرسی مسئله ساده‌ای نیست و ابعاد مختلفی دارد. صرفا نمی‌شود با لابی کردن یا رایزنی کرسی گرفت. باید دیدگاه‌ها اصلاح شود. اولین مسئله برای گرفتن کرسی نتایج کشتی است. مسلما کشوری که صاحب کشتی نیست کار بسیار دشواری برای گرفتن کرسی دارد که البته این مسئله در مورد ایران به هیچ وجه صدق نمی‌کند. ایران طی 4 سال گذشته وضعیت خوبی در کشتی دنیا داشته و در همین المپیک لندن نیز نسبت به المپیک 4 سال قبل در پکن نتایج بسیار بهتری به دست آورد اما با وجود این عملکرد خوب نماینده‌ای از ایران به فیلا راه پیدا نکرد. متاسفانه در ایران وقتی قرار است یک نفر به عنوان نماینده به فیلا معرفی شود همیشه به دلیل اختلاف نظرهایی که وجود دارد شرایطی به وجود نمی‌آید که یک جمع از یک نفر حمایت کرده و شرایط برای حضور او فراهم شود. مثلا در زمانی که خود من از طرف ایران عضو کمیته پزشکی فیلا بودم با وجود اینکه رییس وقت فیلا مارتینتی اصرار زیادی به حضور من داشت، اما ریاست وقت فدراسیون آقای یزدانی خرم با تصور اینکه همه چیز باید تغییر کند گزینه دیگری را انتخاب و جای من به فیلا معرفی کردند که البته مورد قبول قرار نگرفت و نتیجه اینکه اکنون من به عنوان یک کانادایی در این کمیته ادامه فعالیت دارم. به این ترتیب زمانی که کشور خودمان حمایت لازم را از نمایندگان فعال و موفق خود انجام نمی‌دهد دیگر چه انتظاری از فیلا می‌رود که بخواهد یک ایرانی جدید را به درون مجموعه‌اش راه دهد؟

 

* اگر در حال حاضر از شما خواسته شود که به عنوان یک ایرانی در کمیته پزشکی فیلا حضور داشته باشید قبول می‌کنید؟

 

شخصا تصور می‌کنم گزینه های با صلاحیتی در کشور داریم و اگر قرار باشد نماینده جدیدی از طرف ایران نامزد عضویت در کمیته پزشکی فیلا شود من هم از او حمایت می‌کنم ولی چنانچه بنا به صلاحدید مسئولان فدراسیون کشتی از من بخواهند که از طرف ایران در کمیته پزشکی فیلا ادامه فعالیت داشته باشم بدون شک این مسئله را قبول می‌کنم. نکته مهم این است که چنانچه فدراسیون کشتی مایل به افزایش نمایندگان خود در کمیته‌های مختلف فیلا باشد، باید افرادی را معرفی کند که توانایی٫ تخصص و نوآوری لازم کمیته جایگاه مورد نظر و البته در کنار همه اینها احاطه به زبان انگلیسی و یا فرانسه داشته باشند که با توجه به دیدگاه‌های خوب رسول خادم فکر می‌کنم شرایط برای این مسئله فراهم است.

 

 

 

* به سمپوزیوم علمی کشتی بازگردیم. صحبت‌های زیادی درباره کیفیت و نحوه برگزاری این سمپوزیوم مطرح شد. به نظر شما بار علمی این سمپوزیوم در حدی بود که ارزش این را داشته باشد فدراسیون برایش هزینه کند؟

 

برگزاری چنین سمپوزیوم‌هایی را باید از چند دیدگاه بررسی کرد. قطعا حضور نمایندگان فیلا در چنین رویدادهایی می‌تواند اتفاق مهم و با ارزشی باشد. استقبال مربیان برای در این سمپوزیوم و آشنایی با مباحث علمی نشان از نوآوری، حرکت رو به جلو و فعالیت قابل قبول فدراسیون کشتی است. به نظر من برگزاری چنین برنامه هایی کار بزرگی است که ادامه آن با برنامه‌ریزی درست، رفع یک سری ایرادها و ثبت شدن در تقویم می‌تواند باعث مطرح شدن علم در کشتی شود. بر اساس تجربیاتی که دارم طی 10 سال گذشته علمی شدن در کشتی اهمیت بسیار زیادی پیدا کرده است. بویژه بعد از اینکه قهرمانان مدارج علمی را طی کردند و اکثرا به شکل آکادمیک تحصیلات خود را ادامه دادند. اگر به 20 -30 سال گذشته برگردیم، می‌بینیم که این رشته در کوچک‌ترین مباحث علمی ضعف داشته و اغلب آسیب دیدگی‌های کشتی‌گیران در آن زمان و مشکلات جسمانی پیشکسوتان امروز به دلیل عدم آشنایی با مسائل علمی بوده است. فکر می‌کنم برنامه های علمی ورزشی باید متنوع٫ هدف دار و پویا باشند و چه بسا که برگزاری سالانه چنین نشستهایی در قالب کنگره یا کنفرانس تاثیرگذاری بیشتری داشته باشد. سمپوزیوم بین‌المللی علم کشتی چون برای نخستین بار به صورت بین‌المللی برگزار شد، تجربه جدیدی بود و من در مجموع این اتفاق را بیسار مثبت ارزیابی می‌کنم و معتقدم فرصت خوبی برای فدراسیون بود تا با نشان دادن توانایی‌های علمی خود به فیلا برای تاسیس و راه‌اندازی مرکز علمی در ایران پیش‌قدم شود.

 

* در گفت‌وگوی قبلی که داشتیم درباره روش جدید تشخیص غیرتهاجمی آسیب در ورزشکاران صحبت کردیم. پس از گذشت دو سال این ابتکار جدید تا چه اندازه پیش رفته و چقدر به اجرایی شدن نزدیک شده است؟

 

از مرحله آغاز یک اختراع تا رسیدن به مرحله دستیابی عمومی حداقل بین 6 تا 10 سال طول می‌کشد. متد و سیستم ابداعی من در حال حاضر مراحل آزمایشی و تکمیلی خود را طی میکند و امیدوارم طی سالهای آینده وارد عرصه علوم تمرین و پزشکی ورزشی شود.

 

* و پس از آن زمینه تحقیقاتی جدیدی در بحث پزشکی ورزشی آغاز کردید یا خیر؟

 

مدت 8 سال است که در کانادا بر روی استفاده از لیزر غیر تهاجمی در روش‌های تشخیصی به منظور ارزیابی و مانیتورینگ کارکرد اندام‌های بدن تحقیق می‌کنم و البته ابداع روش مانیتورینگ نوری عضلات ورزشکاران که پیش از این درباره آن صحبت کردیم نیز در همین زمینه بوده است. این زمینه جدیدی که به وجود آمده در واقع یک رشته جدید در تشخیص پزشکی است. یکی از این روش‌ها استفاده از طیفی از نور مرئی برای بررسی کارکردهای مختلف عضلات است. برای این کار از فرکانسهای نوری که کاملا بدون خطر است استفاده می‌شود. طول موج این پرتوها بین 600 تا 1000 نانو متر است که البته بخشی از آن در طیف نور مرئی قرار می‌گیرد و قسمتی دیگر در طیف نزدیک به مادون قرمز است. این پرتو نور تا چند سانتی‌متر در عمق بافت نفوذ کرده و بسته به اینکه چه مقدار از امواج نوری جذب و یا بازتاب داده می‌شود، اطلاعات بسیار با ارزشی از تغییراتی که در داخل بافت عضله در حال انجام است فراهم می‌شود. به این وسیله اطلاعات بدون اینکه تهاجمی به بدن صورت گیرد، به دست می‌آید. با استفاده از این تکنیک می‌توانیم بفهمیم عضلات در چه میزان از شرایط آمادگی هوازی و غیر هوازی قرار دارند، میزان مصرف اکسیژن چقدر است و خون چگونه در عضله جریان پیدا کرده است.

 

 

* اطلاعات به دست آمده از این روش چه اندازه با اطلاعات به دست آمده از VO2MAX (بیشینه حجم اکسیژن مصرفی یا همان بیشینه ظرفیت هوازی) تفاوت دارد.

 

VO2MAX در واقع یک شاخص کلی و غیر تخصصی از شرایط بدن است اما در سیستم جدید تلاش کردیم تا با استفاده از پرتو نوری به بافت عضلات برسیم و میزان آمادگی و کارکرد آنها را به طور مستقیم و تخصصی مورد ارزیابی قرار دهیم.

 

* درباره نحوه استفاده این دستگاه توضیح دهید.

 

همان طور که گفتم هدف استفاده از این فناوری سنجش میزان آمادگی و شرایط عضلات است. دستگاه کوچک و بسیار سبکی طراحی شده که بر روی عضله مورد نظر بسته می‌شود و به طور پیوسته اطلاعات کارکرد و متابولیسم عضله را اندازه‌گیری کرده و به حافظه کوچکی که در درون دستگاه قرار دارد منتقل می‌کند. بعلاوه با اتصال سیستم به ساعت و یا تلفنهای هوشمند از طریق بلوتوث می‌توان عملکرد عضله را به راحتی و در حین فعالیت و یا تستهای ورزشی مشاهده کرد.

 

* شما قصد داشتید در سفر به ایران این فناوری را مورد آزمون قرار دهید.

 

در مدت حضورم در تهران در قالب یک پرژه پزشکی در مرکز طبی اطفال دانشگاه تهران تلاش ‌شد تا برای اولین بار در جهان از تکنولوژی مشابهی برای تشخیص نوری و غیر تهاجمی عفونت‌های ادراری و اختلال کارکرد سیستم کلیوی استفاده شود. در همین اثنا برای اینکه این سیستم را در ایران مورد بررسی قرار دهم به مرکز سنجش آکادمی ملی المپیک مراجعه کردم اما متاسفانه اکثر سیستم‌ها و تجهیزاتی که آنجا قرار داشت، دچار اشکال فنی شده بودند و قابل استفاده نبودند. پیش از اینکه از ایران بروم به همت آقای مهندس هاشمی طبا این مرکز با حضور بهترین کارشناسان و تجهیزات برتر طراحی شده بود و در آن زمان هزینه بسیار زیادی برای راه‌اندازی و خرید تجهیزات بسیار پیشرفته آن شده بود. الان نمی‌دانم وضعیت آنجا به چه شکل است اما در آن زمان ورزشکاران قبل از اعزام به هر تورنمنتی باید توسط متخصصین این مرکز مورد ارزیابی قرار می‌گرفتند و تنها در صورت تایید توسط کارشناسان می‌توانستند در رقابت‌ها حضور داشته باشند. این بار که به این مرکز رفتم بر خلاف گذشته بسیار خلوت بود و ورزشکاران کمی در آن جا حضور داشتند. تصور می‌کنم مسئولان و متولیان کمیته ملی المپیک میبایست نسبت به نگهداری آن توجه بیشتری داشته باشند و ضرورت دارد با راه‌اندازی دوباره این مرکز و برطرف شدن هر چه سریع‌تر مشکلات سخت‌افزاری آن و فراهم نمودن امکان دسترسی آسانتر ورزشکاران به تجهیزات و متخصصین مرکز آن را به وضعیت سابق بازگرداند.

 

* شما به عنوان پزشک فیلا در رقابت‌های المپیک پکن و لندن حضور داشتید و این حضور در جام جهانی کشتی نیز ادامه پیدا کرد. در بررسی دقیقی که از آسیب‌های المپیک لندن داشتید به چه نتایجی دست یافتید؟

 

از سال 2004 من پروژه جدیدی را در بررسی علمی آسیبهای ورزشی رشته کشتی در فیلا شروع کردم. در این پروژه با ثبت دقیق آسیب‌های کشتی در جریان رقابتهای المپیک به بررسی دقیق خصوصیات آسیبهای کشتی منجمله میزان آسیب، نوع آسیب، محل آسیب، مکانیسم بروز آسیب و ریسک‌ فاکتورهایی که باعث بروز آسیب می‌شوند پرداخته شد تا بتوانم در جهت کاهش آسیب‌ها قدم موثری بردارم. البته IOC هم این مسئله را به طور جدی و رسمی از المپیک 2008 پکن شروع کرد و بودجه زیادی نیز برای آن در نظر گرفته است. روشی که ما در فیلا انجام می‌دهیم با جزئیات بیشتر و دقیق‌تر آسیب‌ها را بررسی می‌کند چرا که IOC فقط به طور کلی آسیب‌ها را فهرست‌وار بررسی می‌کند اما ما جزئیات آسیب را نیز بررسی و ثبت می‌کنیم. این بحث که درمان دشوارتر از پیشگیری است در حوزه پزشکی ثابت شده و چیز جدیدی نیست. همه می‌دانند زمانی که آسیب رخ می‌دهد درمان آن بسیار دشوار است و بهتر است قبل از آن پیشگیری شود.

 

* مانند آسیبی که برای رضا یزدانی در المپیک لندن پیش آمد؟

 

دقیقا همین طور است. مشکلی که برای یزدانی پیش آمد کاملا قابل پیش‌بینی بود. من درباره یزدانی پیش از المپیک صحبت کرده بودم و وضعیت او را می‌دانستم. مطمئن بودم عدم محافظت درست از زانوی آسیب دیده اش در کنار استفاده نادرست از اسپری‌های سرد و گرم و ماساژ می‌تواند آسیب دیدگی وی را افزایش دهد چرا که استفاده از این اسپری‌ها درست قبل و یا در حین رقابت با مختل کردن حس تعادل، موجب می‌شود تا ورزشکار در معرض آسیبهای جدی قرار گیرد. همین مسئله باعث آسیب بسیار شدید مفصل زانوی یزدانی شد. بدن انسان حسی به نام proprioception دارد که به آن حس خودتعادلی می‌گویند. به این معنی که شما وقتی راه می‌روید اگر سنگی زیر پایتان بیاید، بدون اینکه به پایین نگاه کنید به شکل ناخودآگاه پای خود را به گونه‌ای روی سنگ قرار می‌دهید که مشکلی برای شما پیش نیاید و از روی آن عبور می‌کنید. مختل کردن این حس مثلا با استفاده از اسپری بی‌حس کننده در اطراف مفاصل اندام تحتانی باعث می‌شود این حس تعادلی مختل شود. به این ترتیب دیگر بدن به شکل ناخودآگاه نمی‌تواند از خود مراقبت کند.

 

* در جام جهانی کشتی فرنگی که در تهران برگزار شد میزان آسیب‌ها به چه شکل بود؟

 

مسئله‌ی بسیار جالب برای من سطح بسیار پایین آسیب‌ها در جام جهانی کشتی فرنگی بود. برای اولین بار شاهد بودم که در یک تورنمنت، آسیب جدی وجود نداشت و مصدومیت‌ها عموما سطحی و از نوع زخم و پارگیهای مختصر در صورت بود و هیچ کشتی به دلیل آسیب دیدگی نیمه تمام نماند و یا متوقف نشد. از نظر کمی نیز تعداد آسیب‌ها بسیار کاهش پیدا کرده بود. البته این را هم باید در نظر داشت که در کشتی فرنگی به دلیل نوع خاص فنون و ممنوعیت استفاده از پا، میزان آسیبهای شدید نسبت به کشتی آزاد کمی پایین‌تر است.

 

* اتفاقات اخیر کشتی که سروصدای زیادی به پا کرد تغییر قوانین و دسته‌بندی اوزان کشتی آزاد و فرنگی بود. در این تصمیمی که فیلا گرفت آیا کمیته پزشکی نقشی داشت؟

 

 

زمانی که قرار بود دسته‌بندی اوزان کشتی‌های آزاد و فرنگی تغییر کند فیلا از من هم نظرخواهی کرد. با رویکرد پزشکی نظرات خودم را ارائه کردم و در تعیین اوزان جدید این نظرات مورد استفاده قرار گرفت.

 

* به بحث دوپینگ برسیم که این روزها در جامعه ورزش ایران و بخصوص کشتی و وزنه‌برداری داغ شده است. اخبار پیاپی مبنی بر مثبت شدن نمونه دوپینگ ورزشکاران نگرانی‌ها را افزایش داده است.

 

به عنوان یکی از پایه‌گذاران نادوی ایران که در زمان آقای مهندس مهرعلیزاده رخ داد باید بگویم اساسا فلسفه ستاد مبارزه با دوپینگ در سطح جهانی پیگیری جدی و منسجم کنترل دوپینگ بود چرا که پیش از آن این کار به شکل سلیقه‌ای انجام می‌شد و روند یکسانی نداشت. وادا به کشورهای عضو کمیته بین‌المللی المپیک یک الگوی جهانی ارائه کرد تا تمام کشورها به یک شکل واحد و استاندارد بحث مبارزه با دوپینگ را پیگیری کنند. اوایل در این زمینه مشکلات زیادی وجود داشت. برخی از فدراسیون‌ها لطمه خوردند و برخی از فدراسیون‌ها نیز مانند فوتبال در برابر آن مقاومت کردند و احکام آن را نمی‌پذیرفتند. امروز با گذشت 10 سال از شروع فعالیت وادا مسئولیت نادو بیشتر شده و با کمک کمیته‌های پزشکی فدراسیون‌های ملی بحث دوپینگ جدی‌تر گرفته می‌شود. در جام جهانی کشتی فرنگی از نزدیک شاهد بودم که افرادی که از نادو در رقابت‌ها حضور داشتند بسیار استاندارد و حرفه‌ای عمل می‌کردند و امکانات قابل قبولی داشتند. نادوی ایران به لحاظ امکانات و ساختار در شرایط خوبی قرار دارد.

 

* به نظر شما هنگامی که یک نمونه دوپینگ مثبت اعلام می‌شود، فدراسیون مربوطه مقصر است یا نادو؟

 

هیچ کدام. زمانی که نمونه دوپینگ ورزشکاری مثبت اعلام می‌شود اولین مقصر خود ورزشکار است. البته ورزشکاران عادت کرده‌اند پس از مثبت شدن نمونه‌شان به نوعی از خود رفع مسئولیت کنند اما حتی اگر دوپینگ سهوی بوده باشد، باز مقصر اول خود ورزشکار است. پس از آن باید مشخص شود چه کسانی عمدا یا سهوا در این که ورزشکار ماده ممنوعه مصرف کند، نقش داشته است که در این بخش، قسمتی از تقصیر هم طبیعتا به مربی یا فدراسیون بازمی‌گردد. بالاخره در دنیای حرفه‌ای ورزش عده‌ای هستند که می‌خواهند به هر شکل ممکن به موفقیت دست پیدا کنند. اولین نتیجه این طرز فکر دوپینگ است. در چنین شرایطی دیگر هدف ورزشکار از ورزش کردن سلامتی و بهبود وضعیت زندگی نیست بلکه رسیدن به مدال، موفقیت و شهرت است.

 

* لفظی که این روزها در دوپینگ رایج شده، کلمه پوشاننده است که زیاد شنیده می‌شود. ظاهرا برخی مربیان پس از تجویز داروهای ممنوعه داروهایی به عنوان پوشاننده به ورزشکاران‌شان داده و به آن‌ها اطمینان خاطر می‌دهند که پس از مصرف ماده پوشاننده دوپینگ آن‌ها مثبت اعلام نخواهد شد. این مسئله از لحاظ علمی چقدر صحت دارد؟

 

جواب شما را این گونه می‌دهم که کاری که هم‌اکنون وادا در زمینه مبارزه با دوپینگ انجام می‌دهد بسیار پیشرفته‌تر از این چیزهای سطحی است که مربیان فکر می‌کنند. وادا دیگر به فکر بررسی راه‌های کشف دوپینگ نیست و تقریبا خیالش راحت است که هر گونه دوپینگ ناشی از مصرف مواد را می‌تواند شناسایی کند. در حال حاضر وادا بر روی کشف دوپینگ ژنی سرمایه‌گذاری کرده است. این نگرش که با استفاده از ماده پوشاننده دوپینگ مثبت اعلام نمی‌شود، واهی است. وادا حتی نمونه‌های سال‌های دور را نگهداری کرده و پس از مدتی به شکل آزمایشی تعدادی از آن‌ها را دوباره مورد آزمون قرار می‌دهد. این کار به این دلیل صورت می‌گیرد که شاید اگر در گذشته فناوری به اندازه کافی پیشرفت نکرده و نمونه در آن زمان منفی اعلام شده اکنون با روش‌های جدید بتوان وجود ماده ممنوعه را در آن ثابت کرد. نمونه بارز این مسئله اتفاقی است که برای لانس آرمسترانگ دوچرخه‌سوار مطرح جهان رخ داد. در شرایطی که وادا تا این اندازه تسلط و مهارت در شناخت دوپینگ دارد، چرا واقعا برخی مربیان فکر می‌کنند می‌توانند با برخی مواد خیلی ساده، مانع از مثبت شدن نمونه دوپینگ شوند؟

 

* اما به طور خاص فدراسیون وزنه‌برداری اعلام کرده بود نمونه‌گیری انجام شده توسط فدراسیون پزشکی ورزشی نشان داده بود که نتیجه تمام آزمایش‌ها منفی است.

 

 

به نظر من این مسئله امکان‌پذیر نیست. زیرا نمونه‌ها به دقت مورد بررسی قرار می‌گیرد و امکان ندارد نادو بیهوده و بدون دلیل تستی که مثبت است را منفی اعلام کند. امکان خطا در این زمینه وجود ندارد و افرادی که مقصرند نباید پای دیگران را وسط بکشند.

 

* در بحث مبارزه با دوپینگ عده‌ای معتقدند راه‌اندازی آزمایشگاه استاندارد کنترل دوپینگ می‌تواند به دلیل کاهش هزینه‌های نمونه‌گیری و ارسال قدم مهمی در مبارزه با دوپینگ باشد.

 

به خاطر دارم در زمان مهندس مهرعلیزاده و دکتر خلیلیان همه عزم خود را جزم کردند تا آزمایشگاه دوپینگ در ایران تاسیس شود. وقتی کشوری می‌تواند مجوز تاسیس آزمایشگاه استاندارد دوپینگ را بگیرد، به این معناست که در بحث مبارزه با دوپینگ به سطحی رسیده که از نظر علمی اجازه تاسیس چنین نهادی به آن داده می‌شود. ضمن اینکه این مسئله نشان می‌دهد که آن کشور در مبارزه با دوپینگ مورد اعتماد و تایید IOC است. از نظر اقتصادی هنوز هم در صورت موفقیت و راه انداری چنین آزمایشگاهی با توجه به اینکه در کشورهای اطراف ایران آزمایشگاه دوپینگ تایید شده‌ای وجود ندارد می‌توان زمینه را برای دریافت نمونه دوپینگ سایر کشورها فراهم کرد تا از نظر اقتصادی نیز به سود کشور باشد.

 

* نیکوتین یکی از داروهایی است که به ورزشکاران هشدار داده شده احتمالا از سال آینده در لیست مواد ممنوعه قرار بگیرد. آیا به این معنی است که ورزشکاران دیگر سیگار هم نمی‌توانند بکشند؟

 

وادا هر ساله لیستی از داروها را بررسی کرده و نتایج را اعلام می‌کند. اساسا اگر ثابت شود ماده‌ای به شکل غیر طبیعی باعث افزایش توان ورزشکاران چه از نظر ذهنی و چه از نظر بدنی می‌شود، در فهرست مواد ممنوعه قرار می‌گیرد. تا پایان سال 2013 نیکوتین جزو مواد ممنوعه نبود و این نشان می‌دهد که تحقیقات وادا در این زمینه هنوز کامل نشده است./ ایسنا

 

 

دریافت کد : توجه : شما میتوانید با تغییر مقادیر width و height در کد فوق عرض و ارتفاع دلخواه خود را تنظیم کنید.
نظر شما :
captcha
  • محل تبلیغ شما در پورتال مناظره و گفتگو
عضو ایرانی کمیته پزشکی فیلا درباره وضعیت کشتی و آخرین دستاوردهای علمی‌اش در زمینه پیشرفت علمی ورزش صحبت کرد.
 
باتوجه به اتمام لیگ برتر فوتبال عملکرد سازمان لیگ را چگونه ارزیابی میکنید
خوب
32%
 
متوسط
16%
 
ضعیف
51%